جزوه تایپ شده فیزیوتراپی
دانشگاه آزاد دکترا دانلود رایگان خلاصه کتاب فیزیوتراپی pdf
وظيفه گردش خون تامين نيازهاي بافتها، رساندن مواد غذايي، دور كردن فرآورده هاي دفعي و :
)( )(.
:
؛ :
)(. % % % 
:
)(. ////!
:
)(. «» :
– ً – ً – «» :
:
( ( )(.
:
:
/:
:
)(.
ً :
:
( ( ( ( :
./
:
)( :
/)( :
/: شريان ريوي mmHg13 و فشار ميانگين دهليز چپ حدود mmHg 2 است. لذا اختلاف فشار معادل mmHg18 است. بنابراين مقاومت ريوي حدود PRV 18. 0 است.
تاثير هماتوكريت و ويسكوزيته)چسبندگي( خون بر مقاومت عروقي و جريان خون:
ثابت شده است كه هر چه ويسكوزيته بيشتر باشد جريان خون در رگ كمتر مي شود. ويسكوزيته طبيعي خون حدود 3 برابر ويسكوزيته آب است. علت چسبندگي خون عمدتاً بدليل تعداد زيادي گلبولهاي قرمز معلق در خون است كه حركت هر يك از آنها در برابر سلولهاي مجاور و جدار رگ داراي اصطكاك است.
هماتوكريت:
درصدي از خون است كه از سلولها تشكيل شده است. لذا اگر هماتوكريت فردي 30 باشد. 30% از حجم خون او را سلول و باقيمانده را پلاسما تشكيل مي دهد. براي تعيين هماتوكريت خون را در يك لوله مدرج سانتريفيوژ مي كنند )شكل 34(. هرچه درصد سلولهاي خوني يعني هماتوكريت بيشتر باشد ويسكوزيته بيشتر مي گردد.
ويسكوزيته خون در عروق كوچك:
بجزهماتوكريت و جزوه فیزیوتراپی هاي پلاسما )درصد كمتري نسبت به هماتوكريت تاثير مي گذارند(، حداقل 3 عامل ديگر بر ويسكوزيته خون در عروق كوچك تاثير مي گذارد.
1- تاثير ويسكوزيته در لوله هاي مويينه بسيار كمتر از آن در عروق بزرگ است.
2- با كاهش جريان خون، ويسكوزيته بسيار زياد مي شود.
3- غالباً گلبولها در محل تنگ عروق كوچك به هم مي چسبند كه تاثير آن افزايش ويسكوزيته است.
با جمع بندي 3 عامل فوق مي توان نتيجه گرفت ويسكوزيته عروق كوچك بي شباهت به شريانها عروق بزرگ نيست.
تاثير فشار بر مقاومت عروقي و جريان خون بافت
دانلود رایگان خلاصه کتاب فیزیوتراپی pdf
افزايش فشار نه تنها نيروي رانش خون به درون بافت را زياد مي كند بلكه همزمان عروق را نيز متسع كرده و همين امر موجب كاهش مقاومت آنها مي شود.
ضربانهاي فشار شرياني:
با هر ضربان قلب، خوني تازه در رگها جريان مي يابد. اگر قابليت اتساع شريانها نبود، خون تنها در هنگام سيستول قلبي در بافتها جريان مي يافت و در خلال دياستول هيچ خوني جريان نمي يافت. مجموع اثر قابليت اتساع شريانها و مقاومت آنها در برابر جريان خون باعث مي شود خوني كه به مويرگها مي رسد، تقريباً بدون ضربان باشد، بنابراين جريان خون بافتي ضربان دار نيست بلكه پيوسته است. حداكثر فشار هر نبض يعني فشار سيستولي mmHg120 و حداقل آن يعني فشار دياستولي mmHg 40 است. اختلاف اين دو فشار را كه حدوداً mmHg 80 است را فشار نبض گويند )شكل 39(.
فشار نبض تحت تاثير دو عامل است:
1- برون ده حجم ضربه اي قلب
2- قابليت اتساع شريان.
هر چه برون ده حجم ضربه اي بيشتر باشد مقدار خوني كه شريان در هر ضربه در خود جاي مي دهد بيشتر است و در نتيجه فشار نبض بيشتر مي گردد. از طرف ديگر به ازاي حجم ضربه اي معين هر چه اتساع رگ ها كمتر باشد فشار بيشتر بالا مي رود. تصلب شراين موجب سفتي و در نتيجه پائين آمدن قدرت اتساع رگها مي گردد.
انتقال نبض به شريانهاي محيطي:
هنگامي كه قلب در طي سيتسول خون را به داخل آئورت تخليه مي كند. ابتدا قسمت ابتدايي آئورت متسع مي شود. سپس موج اتساع هر چه بيشتر در طول آئورت پيش مي رود. اين را انتقال نبض در شريانها مي گويند )شكل 80(.
سرعت انتقال نبض در شريانها كم تر از مويرگها است چون قابليت اتساع رگ بيشتر است. به تدريج ضربانها در شريانهاي محيطي مستهلك مي شوند )شكل 81(.
روش باليني اندازه گيري فشار سيستولي و دياستولي:
براي اندازه گيري بايستي گوش را بر روي شريان آنتي جزوه فیزیوتراپی گذاشته و بازوبند دستگاه فشار خون را دور بازوي بيمار بست. تا زماني كه فشار بازوبند بر بازو كم باشد كه شريان مستع بماند، هيچ )( ً ً ( 2( انتشار اكسيژن و دي اكسيد كرين بين آلوئولها و خون؛
3( انتقال اكسيژن و دي اكسيد كربن از طريق خون و مايعات بدن به سلولها و برعكس؛
8( تنظيم تهويه و ساير جنبه هاي تنفس مكانيك تهويه ريوي:
ريه هاي از دو طريق منقبض و منبسط مي شوند:
1- با حركت ديافراگم رو به بالا و پايين جهت كاهش يا افزايش طول قفسه سينه؛
2- با بالا و پايين بردن دنده ها جهت كاهش يا افزايش قطر قدامي خلفي قفسه سينه )شكل 82(.
تنفس آرام و طبيعي بوسيله روش اول، يعني با حركت ديافراگم صورت مي گيرد. انقباض ديافراگم هنگام دم؛ سطوح تحتاني ريه ها را به پايين مي كشد و در حين بازدم صرفاً شل مي شود و خاصيت ارتجاعي ريه ها جدار سينه و ساختمانهاي شكمي بر ريه فشار وارد مي سازند. در طي تنفس شديد نيروهاي ارتجاعي به حدي قوي نيستند كه بتوانند نياز بدن به بازدم سريع را برطرف سازند و لذا انقباض عضلات شكمي نيروي اضافي لازم را تامين مي كند.
جابجايي ها به درون و بيرون ريه ها:
ريه يك ساختمان ارتجاعي است كه اگر نيرويي آنرا پر از هوا نگه ندارد، همچون بالون روي خود مي خوابد و هوا از آن خارج مي شود.
ضمناً بجز ناف ريه كه از مدياستين آويزان است هيچ اتصال ديگري بين ريه و جداره هاي قفسه سينه وجود ندارد. لذا در واقع ريه در حفره سينه آويزان است و لايه نازكي از مايع پلورال آنرا احاطه كرده است. مايع بين پلور احشايي جزوه فیزیوتراپی بر ريه و پلور جداري واقع بر قفسه سينه واقع شده است. به اين پلورها پرده جنب نيز گفته مي شود.
فشار پلور و تغييرات آن طي تنفس:
فشار پلور، فشار مايع واقع در فضاي باريكي است كه بين پلور ريوي و پلور جدار سينه قرار دارد. بين اين دو سطح مختصري – /- )(.
– /- /:
فهرست مطالب